De wereld achter de horizon

Vrijdag 12 februari 2010.

Vandaag maken we een rustige wandeling om deze vakantie te eindigen.  Om 9u45 vertrekken we naar Col des Prêts.  Daar gaan we een lintwandeling maken over een plateau met minimale hoogteverschillen.  We lopen richting 'le Cernay'.

Er zijn toch een paar lichte hellingen en die lopen we op en af.  Vooral de afdalingen zijn leuk, tot bijna aan je knieën in de diepe poedersneeuw.  Maar hij is vederlicht en bij elke stap omlaag stuift hij omhoog.

Lunchen doen we voor de laatste keer in een hut.  De kachel staat in het midden van de hut en brandt goed.  Ze zitten er rond en het is lekker warm in vergelijking met buiten.

We hebben geluk vandaag : het blijft droog, de wind is wel koud maar de zon doet echt haar best om door het dikke wolkendek te priemen.  Regelmatig krijgen we het waterzonnetje te zien.

Na de lunch is het nog een half uurtje afdalen naar Aillon-le-Jeune.  Het is genieten ; deze laatste momenten op 'raquettes'.

De bus staat aan de school.  Tegenover de skilift drinken we nog iets warms.  Daarna met de bus terug naar La Grangerie om in te pakken en ons klaar te maken voor de laatste avond in de gîte.

Donderdag 11 februari 2010.

Vandaag wordt de zwaarste wandeldag van deze week : 'une belle journée' zegt de gids.

Het weer is nog altijd slecht : 't sneeuwt nog altijd, ondertussen al meer dan 48 uur en de zon is ver te zoeken.

Met de auto rijden we een flink stuk, naar de andere kant van het massief : Jarsy - le Coudray

Onderweg moeten we nog uitstappen omdat de sneeuwkettingen op de banden moeten, de weg is te slecht en zonder geraken we de helling niet op.

We parkeren de auto aan het einde van dit kleine gehucht.  De dorpshond loopt achter ons aan en wil met ons spelen in de sneeuw.  Bijna direct lopen we het bos in voor een flinke klim van 650 meter.  Het eerste stuk is een redelijk steile klim door een magie-achtig feeëriek bos.  De bomen zijn bedekt met een laagje bevroren sneeuw.

Het pad is niet moeilijk te belopen maar wel steil.  Ik ben vandaag niet in mijn sas ; krijg mijn ademhaling niet goed geregeld en baal een beetje van dat weer :  de derde dag op rij sneeuw, het wil maar niet ophouden.  Het is koud : min 10 graden en er staat een koude noordenwind.  In het begin van de week gaf de weersverwachting vanaf donderdag beter, bewolkt maar ook af en toe de zon.  Hier zitten ze er dus ook wel eens naast.

Voorbij 'le Chargieu' (1320) komen we weer op een alpenweide.   Deze gaan we al zigzaggend oversteken.  Ondertussen is het zo hard gaan sneeuwen dat het track moeilijk te volgen is.  Pascal heeft de sleutel van één van de chalets op Allant (1550m) en we kunnen gelukkig weer binnen eten.  Hij en Valérie lopen voorop om het vuur aan te steken.  Desondanks is het er slechts 2 graden, niet echt warm.  Maar beter dan buiten eten, zeker met deze sneeuwstorm.  We hebben 2,5 uur gelopen om die 650 meter te stijgen.

Na de lunch keren we een stuk op onze stappen terug.  Het zicht is ondertussen bijna nihil en de track op de alpenweide is volledig ondergesneeuwd.  Dan maar een nieuwe trail maken en zigzaggend dalen we af naar 'le Chargieu'.  Daar volgen we hetzelfde bospad naar beneden.

We hebben geen haast en nu pas zien we hoe mooi alles is ... Op de meeste bomen ligt een dik pak sneeuw, soms hele afdakjes.  Er groeit klimop in de bomen met mooie grote bessen.  Ze zitten verscholen onder een dakje van bevroren sneeuw.  In de bomen hangen besneeuwde maretakken en hier en daar vind je nog een struik met vuurrode rozenbottels.   Je ziet ook bomen met de vuurrode bessen van de Gelderse roos.  Een schitterend contrast met die spierwitte sneeuw.  'Flore sauvage' : echte verwilderde plantenwereld op z'n mooist.

Om half 4 zijn we terug bij de bus.  Vandaag was het weer een totaal andere wandeling dan de afgelopen dagen, eentje met een pittige klim en een schitterende afdaling.  Jammer dat het zo bewolkt en mistig was, zodat we weinig konden zien van de omgeving en vergezichten.

In het dorp pikken we nog een jeep op van de vriend van Pascal.  Die staat er al een meerdere weken en is helemaal ingesneeuwd.  Er ligt meer dan een halve meter sneeuw op de auto.  Met vereende krachten graven we de auto uit.  En wonder boven wonder hij start direct (het is dan ook een Lada).

Om 6 uur vertrekken we naar de plaatselijke kaasboerderij : 'Ferme de la Correrie'.  Daar wordt de 'Tome de Bauges' met AOC-keur gemaakt.  Dit is een lokale traditionele kaas uit de Bauges.  De melk die voor deze kaas gebruikt wordt, mag alleen van de koeienrassen Abondance, Tarine of Montbéliarde zijn en het voeder moet van de alpenweiden uit de Bauges komen.  Dit zijn enkele van de voorwaarden voor de AOC-keur.  We krijgen een rondleiding door Pascal in de stallen en de 'cave' van de kazen.  Toch wel indrukwekkend : dagelijks worden er verse kazen gemaakt en deze worden opgestapeld in rekken.  Ze worden iedere dag gedraaid en vertroeteld.    De kazen hebben een rijpingstijd van minstens 5 weken.  De kaas heeft dan een natuurlijke, grijsachtige korst.  De kaasmassa is ivoor tot geel van kleur en soepel.  Buiten de 'tome de bauges' worden er ook nog andere kazen (zoals geitenkaas) gemaakt.  Er is ook een winkeltje waar de kazen en andere lokale lekkernijen zoals charcuterie, wijn, confituur... verkocht worden.  We slaan bijna allemaal een voorraadje in om mee naar het thuisfront te nemen.

Woensdag 10 februari 2010

Het sneeuwt nog steeds, ondertussen al meer dan 24 uur.  Er ligt dus al een pak verse sneeuw.

We vertrekken vanuit La Grangerie voor een rustige makkelijke wandeling en gaan in de namiddag het klooster 'La Chartreuse d'Aillon' bezoeken.

Via de tuin dalen we tot op de weg, die steken we over en lopen door de velden naar la Chartreuse.  Hier is het ideaal om de techniek van het dalen nog een keer te oefenen.  Ieder zijn eigen spoor. naast elkaar.  Echt fun met de hoofdletter F.

Aan het klooster gaan we een stukje langs de weg om dan weer een wei over te steken, richting Col de la Cochette.

Al snel duiken we het bos in en volgen een sneeuwschoen-track, niet zo zwaar lopen dus.

Aan Pra Gelaz (1208m) lunchen we binnen in een van de berghutten.  Pascal heeft de sleutel, maakt een vuurtje, zet verse koffie en tovert zowaar zelfs een fles witte wijn tevoorschijn.  Wat moet een mens nog meer.  Lunchen in een hut is toch warmer dan buiten in de sneeuw.  Zeker omdat het nog steeds sneeuwt en er intussen al enkele tientallen cm sneeuw liggen.  Als je de sneeuwschoenen uitdoet, zakt je bijna een halve meter diep.

Na de lunch klikken we de sneeuwschoenen weer vast en lopen door het veld richting het bos.  Een prachtig 'forêt sauvage', het is er toverachtig mooi.  Er ligt een dik pak ongerepte sneeuw, takken buigen diep door van de zwaarte van de sneeuw.  Zelden zoiets moois gezien.  Wat een heerlijke stilte ! Voor onze veiligheid moeten we in het spoor van de gids lopen. 

In dit bos loopt Pascal alleen als er echt veel sneeuw gevallen is.  Al snel wordt duidelijk waarom.  We moeten een bergriviertje oversteken en er zijn geen bruggetjes.  Door de opgestapelde sneeuw is het makkelijk ; één grote stap en je bent aan de overkant, een makkie met zoveel sneeuw.  Zonder sneeuw of met minder zouden we zeker natte voeten krijgen.

Dan is het nog maar een kleine afdaling tot aan het klooster.  Daar start om 14u30 een bezoek onder leiding van een plaatselijke gids.  We krijgen wat info over de geschiedenis van het Chartreuse-klooster en over deze regio.  Daarna kunnen we het klooster bezoeken.

In een café in Aillon-le-Jeune drinken we iets lekker warms en eten pannekoeken met caramelsaus (een lokale lekkernij).  Rond 5u lopen we te voet naar La Grangerie, een kleine klim van 20 minuten.

Dinsdag 09 februari 2010.

Vandaag rijden we naar Margeriaz, het andere skigebied in het massief.

We parkeren op 'place a baban' (1330m) en lopen richting 'la Grotte de Fées'.  Aan deze grot is een legende verbonden ; jonge herders, vaak nog kinderen, werd vertelt dat in deze grot de fee woonde die hun beschermde als ze bang waren voor het onweer of de donkere nacht.  Dit stelde hen gerust.

Eerst volgen we het bospad maar al snel duikt Pascal het bos in en volgen we geen paden meer.  Ja, hiervoor ben ik gekomen, geen geprepareerd paden volgen maar los door het bos door de diepe sneeuw.  Geen lawaai van skiliften en de menigte wintersportes, maar heerlijke rust in hartje natuur.

Pascal brengt ons de techniek van het sneeuwschoenwandelen bij : hoe stijgen en hoe dalen.  Meer is er niet, echt makkelijk.

Achter de grot stijgen we een kleine 300 meter in de diepe sneeuw naar de 'Col de la Verne'.  Sommige stukken zijn steil omhoog.  Soms zijn er ook echte diepe kuilen en kloven.  Gelukkig kent de gids deze streek op z'n duimpje, is hij ervaren en weet ze te vermijden.

We lunchen onder een boom, een beetje beschut van de sneeuw.  Vanmorgen is het begonnen met sneeuwen en nog niet opgehouden.  Maar het is té koud om lang stil te zitten.

Na de lunch is het nog een stukje stijgen en dan komen we op een grote alpenwei.  In de zomer staan hier de koeien te grazen, nu is het desolaat, met hier en daar een boom.  We zijn nu op 'le Grand Rafon' -1590m-.  Deze alpenweide steken we over richting de skipiste.  Dan volgen we de 'sentier des Tannes et Glacieres'.

Een 'glaciere' is een diepe grot, waar de boeren begin 20ste eeuw tijdens de winter sneeuw in verzamelden.  De sneeuw werd samengeperst tot ijsblokken.  In het voorjaar en zomer werden er grote ijsblokken uitgekapt, verpakt in stro en per ezel naar de modaine plaats 'Aix-les-Bains' gebracht.   Dan had de 'high society' ijsblokjes in hun drankjes.  Van decadentie gesproken.

We dalen af in zo'n grot, langs koorden naar beneden en weer omhoog.  Een hele onderneming, wat niet zonder vallen gepaard gaat.

Aan de voet van de skipiste drinken we iets warms in het restaurant.  Daarna is het nog een kleine 20 minuten afdalen naar de parking.

Ondanks het slechte weer - veel sneeuw-  toch weer een prachtige dag.

Maandag 08 februari 2010

Ontbijten doen we gezamelijk met de groep om 8u30 op z'n Frans : een 'boule' koffie of thee met melk, brood met confituur en iets zoets als extraatje. 

's Avonds dineren we om 19u30 samen met het gezin in de woonkamer van de gîte aan 1 grote lange tafel - eten wat de pot schaft : soep, hoofdgerecht, kaasschotel, toetje en koffie om af te sluiten. 

De open haard in de woonkamer brandt de hele dag en het is er lekker vertoeven met een boek en een kopje thee na de wandeling of het avondeten.

Na het ontbijt komt de picknick op tafel.  Iedereen vult zijn doosje en thermos naar behoeven.

Om 9u30 worden de 'raquettes de neige' en stokken verdeelt en aangemeten.  Daarna vertrekken we direct vanuit La Grangerie via een klein paadje richting het bos.  Onderweg hebben we mooie doorkijkjes naar het dal.  Al redelijk snel stijgen we zigzaggend 200 meter.  Als we het bos uitkomen hebben we een prachtig zicht op de omliggende bergen en in de verte zien we zelfs de top van de Mont Blanc.  Het is zonnig, koud maar heel helder weer.  Beneden in het dal liggen slapende kleine dorpjes.  We stoppen voor een korte pauze en lopen dan verder met ons snoetje in de zon door een maagdelijk ongerept sneeuwlandschap.  Ongelooflijk mooi !

We duiken het bos weer in en zoeken een open plek om te picknicken.  Gérard (onze gids voor vandaag) schept een kuil in de sneeuw.  Zo kunnen we beter zitten met de sneeuwschoenen in de kuil.  Hongerig verorberen we de lunch : een pastasalade met brood, kaas en worst.  De banaan en het wafeltje hou ik voor later.  Lang kan je niet stil zitten, het wordt toch té koud en dan ben je blij dat je weer verder mag om weer warm te krijgen.

We steken de Col de la Fullie - 1338m- over en worden getrakteerd op een prachtig uitzicht op de berg Mt. Colombier (2045m) en de vallei met een paar ondergesneeuwde zomerchalets.  Ik geniet van een betoverend wit landschap dat door de reflecterende zonnestralen schittert in alle kleuren van de regenboog.  Subliem !

Daarna afdalen tot aan het dorpje Aillon-le-Jeune.  Vlak voor het dorp is dan het weer een kwartiertje klimmen tot aan Les Ginets waar de gîte ligt.

Echt een mooie winterwandeling om mee te starten op deze mooie zonnige dag.