Donderdag 11 februari 2010.
Vandaag wordt de zwaarste wandeldag van deze week : 'une belle journée' zegt de gids.
Het weer is nog altijd slecht : 't sneeuwt nog altijd, ondertussen al meer dan 48 uur en de zon is ver te zoeken.
Met de auto rijden we een flink stuk, naar de andere kant van het massief : Jarsy - le Coudray
Onderweg moeten we nog uitstappen omdat de sneeuwkettingen op de banden moeten, de weg is te slecht en zonder geraken we de helling niet op.
We parkeren de auto aan het einde van dit kleine gehucht. De dorpshond loopt achter ons aan en wil met ons spelen in de sneeuw. Bijna direct lopen we het bos in voor een flinke klim van 650 meter. Het eerste stuk is een redelijk steile klim door een magie-achtig feeëriek bos. De bomen zijn bedekt met een laagje bevroren sneeuw.
Het pad is niet moeilijk te belopen maar wel steil. Ik ben vandaag niet in mijn sas ; krijg mijn ademhaling niet goed geregeld en baal een beetje van dat weer : de derde dag op rij sneeuw, het wil maar niet ophouden. Het is koud : min 10 graden en er staat een koude noordenwind. In het begin van de week gaf de weersverwachting vanaf donderdag beter, bewolkt maar ook af en toe de zon. Hier zitten ze er dus ook wel eens naast.
Voorbij 'le Chargieu' (1320) komen we weer op een alpenweide. Deze gaan we al zigzaggend oversteken. Ondertussen is het zo hard gaan sneeuwen dat het track moeilijk te volgen is. Pascal heeft de sleutel van één van de chalets op Allant (1550m) en we kunnen gelukkig weer binnen eten. Hij en Valérie lopen voorop om het vuur aan te steken. Desondanks is het er slechts 2 graden, niet echt warm. Maar beter dan buiten eten, zeker met deze sneeuwstorm. We hebben 2,5 uur gelopen om die 650 meter te stijgen.
Na de lunch keren we een stuk op onze stappen terug. Het zicht is ondertussen bijna nihil en de track op de alpenweide is volledig ondergesneeuwd. Dan maar een nieuwe trail maken en zigzaggend dalen we af naar 'le Chargieu'. Daar volgen we hetzelfde bospad naar beneden.
We hebben geen haast en nu pas zien we hoe mooi alles is ... Op de meeste bomen ligt een dik pak sneeuw, soms hele afdakjes. Er groeit klimop in de bomen met mooie grote bessen. Ze zitten verscholen onder een dakje van bevroren sneeuw. In de bomen hangen besneeuwde maretakken en hier en daar vind je nog een struik met vuurrode rozenbottels. Je ziet ook bomen met de vuurrode bessen van de Gelderse roos. Een schitterend contrast met die spierwitte sneeuw. 'Flore sauvage' : echte verwilderde plantenwereld op z'n mooist.
Om half 4 zijn we terug bij de bus. Vandaag was het weer een totaal andere wandeling dan de afgelopen dagen, eentje met een pittige klim en een schitterende afdaling. Jammer dat het zo bewolkt en mistig was, zodat we weinig konden zien van de omgeving en vergezichten.
In het dorp pikken we nog een jeep op van de vriend van Pascal. Die staat er al een meerdere weken en is helemaal ingesneeuwd. Er ligt meer dan een halve meter sneeuw op de auto. Met vereende krachten graven we de auto uit. En wonder boven wonder hij start direct (het is dan ook een Lada).
Om 6 uur vertrekken we naar de plaatselijke kaasboerderij : 'Ferme de la Correrie'. Daar wordt de 'Tome de Bauges' met AOC-keur gemaakt. Dit is een lokale traditionele kaas uit de Bauges. De melk die voor deze kaas gebruikt wordt, mag alleen van de koeienrassen Abondance, Tarine of Montbéliarde zijn en het voeder moet van de alpenweiden uit de Bauges komen. Dit zijn enkele van de voorwaarden voor de AOC-keur. We krijgen een rondleiding door Pascal in de stallen en de 'cave' van de kazen. Toch wel indrukwekkend : dagelijks worden er verse kazen gemaakt en deze worden opgestapeld in rekken. Ze worden iedere dag gedraaid en vertroeteld. De kazen hebben een rijpingstijd van minstens 5 weken. De kaas heeft dan een natuurlijke, grijsachtige korst. De kaasmassa is ivoor tot geel van kleur en soepel. Buiten de 'tome de bauges' worden er ook nog andere kazen (zoals geitenkaas) gemaakt. Er is ook een winkeltje waar de kazen en andere lokale lekkernijen zoals charcuterie, wijn, confituur... verkocht worden. We slaan bijna allemaal een voorraadje in om mee naar het thuisfront te nemen.
